POZNAJ ARTYSTĘ

Dziś rozmawiamy z JAGODĄ STĄCZEK (J.S.), aby poznać jej pasje i zainteresowania związane ze sztuką i życiem.

ANASPERO:
Cześć Jagoda, bardzo się cieszę, że mamy dziś okazję znów się spotkać. Pamiętam, jak po raz pierwszy zobaczyłem Twoje prace w Warszawie i od razu pomyślałem, że Twoje dzieła są pełne tajemnicy i intrygi. Jestem ciekaw – czy interesowałaś się sztuką już we wczesnym życiu, czy może był jakiś konkretny moment, który Cię do tego zainspirował?

J.S.: W moim rodzinnym domu sztuka zdecydowanie była obecna od samego początku.
Moja mama ukończyła Akademię Sztuk Pięknych i historię sztuki, babcia ze strony taty to niesamowicie inspirująca amatorka artystka, a dziadek ze strony mamy miał wykształcenie artystyczne. Moja siostra tworzy, ciocia tworzy, a my wszyscy jesteśmy bardzo kreatywną, artystyczną rodziną. To po prostu zawsze było obecne. Byłam jednym z tych dziwnych dzieciaków, które zawsze miały ołówek i kartkę papieru w kieszeni. Kiedy byłam mała, umiejętność rysowania była jak nadprzyrodzona moc. Mogłam tworzyć światy przez rysowanie. Kiedy chciałam zostać astronautką, malowałam widok z okna mojego statku kosmicznego. Kiedy chciałam zostać dziennikarką śledczą (wiesz, filmy z lat 90. :)), rysowałam sobie legitymację i laminowałam ją przezroczystą taśmą. Wtedy to wystarczało, by uczynić to prawdziwym.

ANASPERO:
Kto w Twoim życiu jest dla Ciebie inspiracją? Czy to ktoś z bliskiego otoczenia, postać historyczna, a może bohater książki lub filmu?

J.S.: Moja babcia miała ogromny wpływ na moją dzisiejszą kreatywność. Nie tylko ona, ale także jej nieograniczona, nieco „dzika” wyobraźnia oraz dom pełen antyków, ciekawostek i dziwnych obrazów wywarły na mnie ogromne wrażenie. Odwoływałam się do tego wiele razy w opisie mojej wystawy Kunstkamera w Zamku Ujazdowskim. Jeśli chodzi o stawianie czoła wyzwaniom, jestem raczej miękka niż waleczna. Mój partner jest bardzo motywującą i wspierającą osobą. Nie potrafię wskazać konkretnego bohatera filmu czy książki, ale konsumowanie treści zdecydowanie mnie inspiruje, lubię ucztować zmysłami i stymulować intelekt. Często po dobrej lekturze odczuwam tyle emocji, że muszę dać im jakieś twórcze ujście.

ANASPERO:
Czy dbałość o szczegóły ma dla Ciebie szczególne znaczenie w pracy zawodowej? A jeśli tak, czy waga przywiązywana do detali wpływa na to, jak postrzegasz sztukę innych artystów?

J.S.: Oczywiście, że tak, ale jednocześnie ubolewam nad tym, że detale stają się coraz rzadsze: żyjemy szybciej, tworzymy szybciej i realizujemy więcej projektów w krótszych terminach. Lubię podziwiać detale w obrazach barokowych czy renesansowych. Blask na paznokciu, koronka, perłowy guzik na sukience. To niemal fizyczne doznania.

ANASPERO: W swoich pracach zawierasz wiele symbolicznych i abstrakcyjnych elementów. Czy jednym z Twoich zamierzeń jest pobudzenie wyobraźni widzów i zachęcenie ich do poszukiwania ukrytych znaczeń i historii stojących za stworzoną pracą?

J.S.: Uwielbiam
bawić się znaczeniami, wyjmować coś z naturalnego środowiska, zmieniać kontekst. Kocham przeglądać pożółkłe, stare strony z gazet i zielników. Z każdej podróży przywożę stare czasopisma, fragmenty rozpadających się książek i zapomniane fotografie, z antykwariatów na bocznej uliczce i niedzielnych targów staroci. Większość kolaży tworzę analogowo. Fizycznie posiadam wszystkie wycinki w formie papierowej, a moimi ulubionymi narzędziami są nożyczki i klej. Jednak jestem też otwarty na tworzenie kolaży cyfrowych. Bardzo ważne jest dla mnie, aby nie były one tylko estetycznym układem elementów, jak układanie bukietu kwiatów. Liczy się dla mnie treść, którą niosą. Czasem to zabawny żart, czasem inspiracja do refleksji. Ogólnie lubię, gdy widz odczuwa lekkie mrowienie w mózgu lub sercu. To cudowne na targach designu, gdy ktoś patrzy na przykład na książkę z wzorami i na jego ustach pojawia się uśmiech, a ja już wiem, że zrozumiał, zobaczył „więcej”.